🪨 ศิลาจารึกหลักที่ ๑พ่อขุนรามคำแหงมหาราช • ม.2

คำศัพท์ (เฉพาะศิลาจารึกด้านที่ ๑)

ถอดคำศัพท์และความหมายตามหน้าหนังสือที่แนบ

คำศัพท์ความหมาย
ลูท่างภาษาไทยถิ่นเหนือและภาษาไทยถิ่นอีสานใช้ว่า ยูท่าง ยูท่าง หรือดูท่าง หมายถึง สะดวก
แล้จริงแท้
เวนมอบให้ นำมามอบให้ ถวายให้
สวนดูแท้แล้สอบสวนดูข้อเท็จจริงแล้ว
โสงสอง
หั้นภาษาไทยถิ่นเหนือ หมายถึง ตรงนั้น
หัวซ้าย หัวขวาปีกซ้ายและปีกขวาของกองทัพ
หนีญญ่ายพายจแจ้นแตกพ่าย หนีมาอย่างชุลมุน หนีกระเจิดกระเจิง หมายความว่า พ่ายหนีมาอย่างชุลมุน บางคนถึงกับวิ่งแจ้นหนีไป
หมากส้มหมากหวานผลไม้รสเปรี้ยว รสหวาน
เห็นข้าวท่านบ่ใคร่พีน เห็นสินท่านบ่ใคร่เดือดไม่คิดโกงอยากได้ข้าวของทรัพย์สินของผู้อื่น
อันณึ่งอันหนึ่ง
เกลื่อนเข้าเคลื่อนทัพเข้า เคลื่อนพลเข้า ดาหน้าเข้ารบ
ขาหมายถึง เขา จึงแฝงความแก่ว่าด้วยซื่อ หมายถึง ตัดสินความให้เขาด้วยความยุติธรรม
ขึ้นชื่อตั้งชื่อ เรียกชื่อ
ขึ้นใหญ่เติบโตขึ้น มีอายุมากขึ้น
เข้าปี การบอกเวลานับเป็นปีในการปลูกข้าว สิบเก้าเข้า หมายถึง อายุสิบเก้าปี
เงือนเงิน
จกอบภาษี
ช่วยมันตวงเป็นบ้านช่วยเหลือเขาสร้างบ้านสร้างเมือง
ชั่วช่วงระยะเวลาหนึ่ง
ได้ข้าเสือกข้าเสือ หัวพุ่งหัวรบก็ดี บ่ฆาบ่ตีจับข้าศึกได้จากการรบก็ไม่ฆ่าไม่ตี ไม่ทำทารุณกรรมใด ๆ
ได้ช้างได้งวงจับช้างได้
ได้ปั่วได้นางได้บ่าวไพร่ บริวาร ทั้งชายและหญิง (ปั่ว หมายถึง บ่าว ชายหนุ่ม นาง หมายถึง ผู้หญิง)
ตนกูตัวกู
ตัวเนื้อตัวปลาสัตว์บก สัตว์น้ำ
ต่อช้างชนช้าง
ตีหนังวังช้างจับช้าง คล้องช้าง (การคล้องช้างจะนิยมใช้หนังควั่นเป็นเชือกหรือบ่วงสำหรับคล้องช้าง)
ตูพวกเรา เราทั้งหลาย
เตียมแต่ตั้งแต่
ท่ตี รบพุ่ง กวาดต้อน การต่อสู้โดยใช้ส่วนต่าง ๆ ของร่างกายเป็นอาวุธ
ทั้งกลมทั้งหมด ทั้งสิ้น
บ่เข้าผู้ลักมักผู้ซ่อนมีความยุติธรรมไม่เข้าข้างคนผิด
บานเมืองเป็นพระนามของกษัตริย์พระองค์ที่ ๒ แห่งราชวงศ์พระร่วง กรุงสุโขทัย
บำเรอรับใช้ ปรนนิบัติ
ปากประตูตรงที่หน้าประตูเมือง
ผิดแผกแสกว้างหากแม้นว่า
ผู้อ้ายพี่ชายคนโต
เผือเรา เราทั้งสอง
พร่ำบ่อย ๆ เสมอ ๆ
ไพร่ฟ้าหน้าใสทหาร ไพร่พล รี้พล ประชาชน พลเมือง
พ่อเชื้อเสื้อคำบิดามารดา ผู้สืบเชื้อสาย
พุ่งรบ
เพื่อในภาษาไทยมาตรฐาน หมายถึง สำหรับ แต่ในภาษาไทยถิ่นเหนือและในศิลาจารึกที่ว่า เพื่อกูพุ่งช้างขุนสามชน หมายถึง เพราะว่า กูชนช้างขุนสามชน
เพื่อนเขาทั้งหลาย
แพ้เป็นภาษาไทยถิ่นเหนือ หมายถึง ชนะ ปัจจุบันภาษาไทยถิ่นเหนือยังใช้คำว่า แพ้ (แป้) หมายถึง ชนะ ถ้าหมายถึงพ่ายแพ้ใช้ว่า ก้าน
เมื่อชั่วเมื่อครั้ง ในสมัย
เยียข้าวยุ้งข้าว