ลักษณะคำประพันธ์

ร้อยแก้วที่สั้น ชัด และมีจังหวะน่าจดจำ

ใช้คำไทยแท้และคำไทยถิ่นเหนือเป็นส่วนใหญ่ มีภาษาเขมร บาลี และสันสกฤตปะปนเล็กน้อย ประโยคสั้น ไม่ซับซ้อน มีเสียงสัมผัสและการซ้ำคำ

มีคำซ้ำเพื่อเพิ่มน้ำหนัก มีเสียงสัมผัสคล้องจอง และบางคำเปลี่ยนความหมายตามกาลเวลา เช่น คำว่า “กู”